Հայաստանի Աստվածաշնչային ընկերություն

ՄՏՈՐՈՒՄՆԵՐ

ՍԻՐՈՒՑ ԲՌՆԿՎԱԾ, Սբ. Պորֆիրիոսի կյանքը և խոսքը

ՀՈԳԵՎՈՐ ՊԱՅՔԱՐԻ ՄԱՍԻՆ

Տերն Իր աշակերտներին ասում էր. «Երբ Սուրբ Հոգին գա, ձեզ ամեն ինչ կսովորեցնի» (տե՛ս Հովհ. 14.26): Սուրբ Հոգին մեզ ամեն ինչ սովորեցնում է: Սրբագործում է մեզ: Աստվածակիր է դարձնում: Երբ ունենք Աստծո Հոգին, անկարող ենք դառնում որևէ մեղքի, անկարող՝ մեղանչելու: Երբ ունենք Սուրբ Հոգին, չենք կարող չարը գործել: Չենք կարող զայրանալ, ատել, չարախոսել: Չենք կարող..., չենք կարող..., չենք կարող...:

Բացենք մեր թևերն ու նետվենք Քրիստոսի գիրկը: Երբ Քրիստոսը գա մեր մեջ, ամեն ինչ կունենանք: Նա ամեն ինչ կփոխակերպի մեր ներսում: Կբերի խաղաղությունը, ուրախությունը, խոնարհությունը, սերը, աղոթքը, հարությունը: Քրիստոսի շնորհը կնորոգի մեզ: Եթե Քրիստոսին դառնանք փափագով ու ծարավով, անձնվիրությամբ ու սիրով, Նա մեզ կտա ամեն ինչ:

Առանց Քրիստոսի անկարող ենք ինքներս շտկել մեզ, անկարող ենք ազատագրվել կրքերից: Ինքնուրույն չենք կարող լավը դառնալ: «Առանց ինձ ոչինչ անել չեք կարող» (Հովհ. 15.5): Որքան էլ ջանանք, ոչնչի չենք հասնի: Մի բան պետք է անենք. դառնանք Նրան և սիրենք Նրան մեր ամբողջ հոգով (Մարկ. 12.30): Սերը դեպի Քրիստոսը. միայն սա է լավագույն դեղը կրքերի դեմ:

Աստված մարդու հոգու մեջ ուժ է դրել: Մարդուց է կախված, թե այդ ուժն ինչպե՛ս կօգտագործի՝ բարո՞ւ, թե՞ չարի համար: Եթե բարին նմանեցնենք ծաղիկներով, ծառերով ու խոտերով լի պարտեզի, չարը՝ տատասկների, ուժն էլ՝ ջրի, այն, ինչ կարող է տեղի ունենալ, հետևյալն է. երբ ջուրը պարտեզ ենք ուղղում, բոլոր բույսերն աճում են, կանաչում, ծաղկում, կենդանանում: Միևնույն ժամանակ տատասկները, ջուր չստանալով, չորանում գնում են: Եվ հակառակը:
Արդ, հարկավոր չէ ուշադրություն դարձնել տատասկներին: Մի՛ տարվեք չարը արմատախիլ անելով: Քրիստոսը կամենում է, որ մենք ուշադրություն չդարձնենք կրքերին և հակառակորդին: Ջուրը, այն է՝ ձեր հոգու ամբողջ ուժը, ծաղիկների՛ն ուղղեք և կցնծաք նրանց գեղեցկությամբ, բուրմունքով, թարմությամբ:

Չարը հետապնդելով՝ սուրբ չեք դառնա: Թողե՛ք չարը: Քրիստոսի՛ն նայեք, և Նա կփրկի ձեզ: Դռան մոտ կանգնելու և հակառակորդին քշելու փոխարեն արհամարհե՛ք նրան: Չարն այս կողմի՞ց է գալիս. հանդարտորեն հակառակ կո՛ղմը դարձեք: Այսինքն՝ չարը գալիս է անարգելո՞ւ ձեզ. ձեր ներքին ուժը բարուն՝ Քրիստոսի՛ն ուղղեք:

Ու երբ բարիով եք լցվում, այլևս մի՛ դարձեք չարին: Աստծո շնորհով դուք ինքնին բարի եք դառնում: Չարը էլ ինչպե՞ս իր համար տեղ գտնի: Անհետանում է:

Քրիստոսով ամեն բան հնարավոր է: Ի՜նչ ջանք ու ճիգ, որ լավը դառնաս: Ամեն ինչ պարզ է: Կձայնեք Աստծուն, և Նա ամեն բան բարու կփոխակերպի: Եթե Նրա՛ն տաք ձեր սիրտը, ուրիշ բանի համար էլ տեղ չի լինի: Երբ Քրիստոսով զգեստավորվեք, առաքինության համար ոչ մի ջանք էլ հարկավոր չի լինի: Նա ձեզ կտա այն:

Վախն ու հիասթափությո՞ւնն են ձեզ տիրել: Դարձե՛ք Քրիստոսին: Սիրե՛ք Նրան պարզությամբ, խոնարհությամբ, առանց որևէ պահանջի, և Նա ինքը կազատի ձեզ:

Ինչը որ պարզ է, նաև առավել արժեքավոր է: Ուրեմն հոգևոր կյանքում ձեր պայքարն էլ թող լինի պարզ, հանգիստ, առանց հարկադրանքի:

Կռիվ մի՛ տվեք՝ ձեր հոգու ներսից դուրս մղելու խավարը: Փոքրիկ ճե՛ղք բացեք, որպեսզի ներս գա լույսը, և խավարը կհեռանա: Նույնն է կրքերի ու թուլությունների դեպքում: Կռիվ մի՛ տվեք դրանց հետ, այլ փոխակերպե՛ք ուժի՝ արհամարհելով չարը: Տրվե՛ք օրհներգությանը, կանոններին, աստվածապաշտությանը, աստվածային սիրուն:

Այսպես սովորելով՝ կամաց-կամաց ձեռք կբերեք հեզությունը, խոնարհությունը, սերը, և ձեր հոգին կազնվանա: Ձեզ ուղղելու համար բացասական միջոցների մի՛ դիմեք: Պետք չէ վախենալ ո՛չ սատանայից, ո՛չ դժոխքից. ոչնչից: Հակազդեցություն է առաջացնում: Ես էլ մի քիչ փորձառություն ունեմ: Նպատակն ինքդ քեզ ցավեցնելն ու ճնշելը չէ հանուն ավելի լավը դառնալու: Նպատակն ապրելը, հոգևոր ուսումնասիրությամբ զբաղվելն է, աղոթելը, սիրո մեջ առաջանալը, Քրիստոսի հանդեպ, Եկեղեցու հանդեպ սիրո:

Սիրել Քրիստոսին, ծարավի լինել, ապրել ի Քրիստոս, ինչպես Պողոս առաքյալն է ասում. «Այլևս ես չէ՛, որ ապրում եմ, այլ Քրիստոսն է, որ ապրում է իմ մեջ» (Գաղատ. 2.20): Սա՛ թող լինի ձեր նպատակը: Մյուս ջանքերը ծածուկ, թաքուն թող լինեն: Քրիստոսի հանդեպ սե՛րը պիտի գերիշխի: Թող սա լինի ձեր գիտակցության, մտքի, երևակայության, սրտի և կամքի մեջ: Այս ջանադրությո՛ւնը թող լինի ամենից եռանդագինը. ինչպե՜ս հանդիպել Քրիստոսին, ինչպե՜ս միավորվել Նրան, ինչպե՜ս Նրան ընդունել ձեր ներսում:

Մի՛ ասեք. «Հիմա ինձ կստիպեմ աղոթել, որպեսզի սեր ձեռք բերեմ, լավը դառնամ և այլն»: Ճնշել, ստիպել քեզ լավը դառնալու. սրանից օգուտ չկա: Այդպես հակազդեցությունն ավելի վատ կլինի: Ամեն բան հանգիստ, չպարտադրված, ազատ թող արվի: Ո՛չ էլ ասեք. «Աստվա՜ծ իմ, ազատի՜ր ինձ սրանից», օրինակ՝ զայրույթից, տրտմությունից: Լավ չէ աղոթել կամ մտածել կոնկրետ կրքի մասին. ինչ-որ բան է տեղի ունենում մեր հոգում, ու է՛լ ավելի ենք թաղվում: Հապա սաստկությամբ գրոհի՛ր՝ հաղթելու կրքին, ու կտեսնես, թե ինչպե՛ս կփաթաթվի, կպաշարի քեզ, և ոչինչ չես կարողանա անել:

Չարի հետ առճակատ կռիվ մի՛ տվեք, մի՛ խնդրեք, որ այն հեռանա, մի՛ ասեք. «Հեռացրո՜ւ ինձնից, Աստվա՜ծ իմ»: Այդ դեպքում նշանակություն եք տալիս չարին, և այն տիրում է ձեզ: Որովհետև չնայած ասում եք. «Հեռացրո՜ւ ինձնից, Աստվա՜ծ իմ», ըստ էության՝ հիշում և է՛լ ավելի եք բորբոքում այն: Կրքից ազատագրվելու ցանկություն, ինչ խոսք, լինելու է, բայց հույժ ծածուկ, զուսպ, աննկատ:

Ձեր ամբողջ ուժը Աստծո հանդեպ սիրուն, Նրան պաշտելուն, Նրան փակչելուն թող ուղղվի: Այդպես չարից և տկարություններից ձեր ազատագրումը տեղի կունենա խորհրդավոր կերպով՝ առանց ձեր գիտության, առանց հոգնության:

Ամեն ինչ պարզությամբ և հեզությա՛մբ արեք: Ոչինչ հետին մտքով մի՛ արեք: Մի՛ ասեք. «Այսպես կանեմ, որ այս արդյունքը ստանամ», այլ արե՛ք բնական կերպով, ասես առանց իմանալու: Այսինքն՝ աղոթե՛ք պարզությամբ ու մի՛ մտածեք, թե Աստված ձեր հոգուն ի՛նչ կշնորհի: Հաշվարկներ մի՛ արեք:

Ձեր սիրտը պարզ և ոչ թե երկատված ու կեղծավոր թող լինի, բարի և ոչ թե նենգ ու շահատենչ: Բոլորը պարզ ու բարի հոգի են փնտրում, նրա մեջ հանգստություն են տեսնում, մոտենում են առանց երկյուղի, առանց վարանումի: Այդ հոգին ինքը ապրում է ներքին խաղաղությամբ, բոլոր մարդկանց և ողջ արարչության հետ բարի հարաբերությունների մեջ:

Ովքեր չեն հավատում, երկմտում են, վիճարկում են, միայն դատողությամբ են առաջնորդվում և բաց չեն Աստծո առաջ, Աստված չի հայտնվում նրանց: Կողպված հոգիների մեջ Աստված մուտք չի գործում, չի բռնանում, չի ներխուժում: Ընդհակառակը, ովքեր պարզ, անսասան հավատք ունեն, Աստված հայտնվում և Իր անստեղծ լույսն է շնորհում նրանց:

Ճշմարիտ լույսը մարդկային բոլոր սրտերում նույնությամբ չի ճառագում: Այսինքն՝ բնական արևն ամենուրեք նույն ձևով է լուսավորում, սակայն մրոտված պատուհաններով տան մեջ շողերը շատ քիչ են թափանցում: Հասկանո՞ւմ եք: Դրա համար եմ ասում՝ նույնն է տեղի ունենում և անստեղծ լույսի դեպքում: Եթե պատուհանները մրոտ են, մեր սիրտը մաքուր չէ, սևությունը չի թողնում, որ լույսը ներթափանցի:

Մտքում անդադար հիշե՛ք Աստծուն: Այդպե՛ս ձեր միտքը ճկունություն ձեռք կբերի: Մտքի ճկունությունը արթնամտությունից է սկիզբ առնում: Արթնամտությունը սերն է Աստծո հանդեպ: Դա սրտում և մտքում մշտապես Քրիստոսին ունենալն է, նույնիսկ եթե ուրիշ գործերով ես զբաղված: Քրիստոսի հանդեպ սեր, ծարավ է անհրաժեշտ:

Եթե աստվածային շնորհի մեջ եք ապրում, չարը ձեզ չի վնասի: Եթե Աստծով չեք ապրում, չարը կպաշարի ձեզ, ձեզ կտիրի ծուլությունը, և կտանջվեք:

Ծույլերը, ալարկոտներն ու անբանները Աստծո առաջ ընդունելի չեն: Անբանությունը չափազանց վատ բան է: Ծուլությունը ախտ է, մեղք է: Աստված չի ուզում, որ ծույլ լինենք: Կապրե՞ք հեղգության մեջ: «Մոռացա սա անել, օրինակ՝ սենյակից դուրս գալիս փակել դուռը»: Ի՞նչ է նշանակում՝ մոռացա: Հիշե՛ք: Ուշադի՛ր եղեք: Իսկ հարաձիգ ջանադրությունը, շարժումը, աշխատանքը, գործունեությունը առաքինություն են: Ֆիզիկական աշխատանքը պայքար է, հոգևոր պայքար:

Սրանք պարզ բաներ են թվում, բայց մեր ամբողջ կյանքի հետ են կապված: Որքան մոտենում եք Աստծուն, այնքան, առանց հետամուտ լինելու, ավելի ուշադիր եք դառնում ամեն ինչում, այդ թվում և հոգևորի մեջ: Ձեր հոգու հանդեպ ուշադիր լինելով՝ Աստծո շնորհով ավելի զգոն եք դառնում: Ձեր կյանքում առանց մտածմունքների աշխատե՞լ եք: Դուք սխալներ թույլ չեք տալիս: Աստծո շնորհը հովանի է լինում ձեզ:

Քրիստոնյան չպետք է ծույլ լինի, չպետք է նիրհի: Ուր էլ գնա, պետք է ճախրի աղոթքով, մտովի: Եվ իսկապես, քրիստոնյան, որը սիրում է Աստծուն, կարող է ճախրել մտովի: Ճախրել աստղերի, անսահմանության մեջ, խորհրդավորության, հավիտենության մեջ, թևածել Աստծով: Լինել բարձրաթռիչ: Աղոթել և զգալ, որ ինքն էլ է Աստված դառնում ըստ շնորհի: Ամբողջովին փետուր դառնալ ու ճախրել մտքով: Իսկ նրա միտքը զուտ երևակայություն չէ: «Ճախրել» ասվածը երևակայություն չէ, իրականություն է և ոչ թե ցնորք: Քրիստոնյան չի ապրում ամպերի մեջ, ինչպես հաճախ ասում ենք: Նա ընկալում, ընդունում է իրականությունը և ապրում դրա մեջ: Ինչ որ կարդում է Ավետարանում, հայրերի գրվածքներում, յուրացնում է, ապրում է, թափանցում է խորքերը, դարձնում է կյանք: Նա Աստծո պատգամների զգայուն ընդունիչ է դառնում:

Մեր ներսում երկու աշխարհ կա՝ բարի և չար: Երկուսն էլ մի աղբյուրից են զորություն առնում: Այդ զորությունը նման է մարտկոցի: Եթե չար աշխարհն է միանում մարտկոցին, մեզ կործանման է տանում: Բայց եթե բարի աշխարհն է միանում, մեր կյանքում ամեն ինչ դառնում է գեղեցիկ, խաղաղ, աստվածային: Միևնույն զորությունը սնում է ինչպես մեր բարի, այնպես էլ հակոտնյա եսը: Յուրաքանչյուր անգամ մենք երկուսից մեկի՝ կա՛մ բարու, կա՛մ չարի գերիներ ենք: Ձգտենք բարու և ոչ թե չարի գերիներ դառնալ:

Նույնն է տեղի ունենում, երբ մուտք ենք գործում հոգևոր աշխարհ: Ապրում ենք Քրիստոսով, ճախրո՜ւմ ենք: Այդժամ մեծ ուրախություն ենք զգում և հոգևոր սքանչելի ապրումներ ունենում: Այդժամ հետզհետե դառնում ենք բարու գերիներ, Քրիստոսի գերիներ: Ու երբ բարուն ես գերի դառնում, չես կարող չարախոսել, չես կարող ատել, չես կարող ստել: Չես կարող, անգամ եթե ուզես: Չարն ինչպե՞ս պիտի գա հոգու մեջ՝ բերելու հուսահատություն, հիասթափություն, պղերգություն և նման բաներ: Աստվածային շնորհն է քեզ լցնում, և դրանք ի զորու չեն ներթափանցելու: ... Հակառակն է տեղի ունենում, երբ հին անձին ես գերի դառնում: Այդ ժամանակ չար ոգին է քեզ տիրում, և չես կարողանում բարին գործել. լցվում ես չարությամբ, դատապարտությամբ, բարկությամբ և այլն:

Երբ չարը գրոհում է, ճկո՛ւն եղեք և դեպի բարի՛ն դարձեք: Ամեն չարը բարո՛ւ վերածեք, բարո՛ւ վերափոխեք, բարո՛ւ փոխակերպեք: Այդ փոխակերպումը միմիայն շնորհի միջոցով է լինում:

Բայց երբ մուտք ենք գործում հոգևոր կյանք, երբ մուտք ենք գործում Քրիստոսի մեջ, ամեն բան փոխվում է: Եթե գող ես, դադարում ես գողություն անել, եթե մարդասպան ես, դադարում ես սպանել, եթե արյունարբու ես, չար, ոխակալ... Ամեն ինչ դադարում է: Դադարում է մեղքը, և Քրիստոսն է ապրում քո մեջ: Պողոս առաքյալն էլ էր այդպես ասում. «Այլևս ես չէ՛, որ ապրում եմ, այլ Քրիստոսն է, որ ապրում է իմ մեջ» (Գաղատ. 2.20):

Ազատությունն անհասանելի է, եթե մեր ներսը չազատագրենք խոտորումներից ու կրքերից: Իսկ դա, իհարկե, միայն Քրիստոսի օգնությամբ է լինում: Քրիստոսի մեջ ուրախությունն է: Քրիստոսը չարչարանքն ուրախության է փոխակերպում:

Քրիստոսին հանձնվելը, վերստին կենդանացնում է, պարգևում է ուրախությունը, կյանքով ցնծալ է տալիս, զորություն ու վեհություն զգալ է տալիս:
Սա է մեր կրոնը. վեհությո՜ւն, վսեմությո՜ւն, շնո՜րհ, ուրախությո՜ւն, ցնծությո՜ւն:

Պատահում է, օրինակ, ձեզ հանձնարարում են աշխատանք, որը ձեր պարտականությունների մեջ չի մտնում: Ճիշտ չէ հակառակվել, նյարդայնանալ, դժգոհել: Նման վրդովմունքը վնաս է բերում: Այդ ամենն իբրև սրբագործվելու հնարավորությո՛ւն ընդունեք: Մի բան ևս: Ուրիշ օգուտ էլ կա: Երբ ձեզ շատ հանձնարարություններ են տալիս, սովորում եք ինչպե՛ս կատարել ամբողջ աշխատանքը, ավելի շատ ծառայություններ եք մատուցում, առավել պատասխանատու եք դառնում: Ձեռք եք բերում գիտելիքներ, որոնք կարող է հետագայում ձեզ պետք գան: Եթե ձեզ հանձնարարում են աշխատանք, որը ձեր ուժերից վեր է, այնուամենայնիվ կարող եք ասել, իհարկե, քաղաքավարությամբ. «Ներեցե՛ք ինձ, բայց այդ առաջադրանքը չեմ կարող կատարել»: Սակայն կարող եք և չասել, ու այդ ամբողջ ջանադրությունը ձեզ օգուտ կլինի:

Աշխատե՛ք արթնամտությամբ, պարզ, հանգիստ, առանց ալեկոծության, ուրախությամբ և ցնծությամբ, բարի տրամադրությամբ: Այդ ժամանակ գալիս է աստվածային շնորհը:

Ամեն ցավ դարձրե՛ք Քրիստոսին ճանաչել, Քրիստոսին սիրել, Քրիստոսին պաշտել: Եվ Քրիստոսը, Որը միշտ փափագով սպասում է օգնելու մեզ, կտա Իր շնորհն ու զորությունը և ցավը կփոխակերպի ուրախության, մերձավորների հանդեպ սիրո, Իրեն ուղղված պաշտամունքի:

Թող ձեր հոգին «Տե՜ր Հիսուս Քրիստոս, ողորմի՜ր ինձ» աղոթքին տրվի ձեր բոլոր մտահոգությունների մեջ, ամեն ինչի և բոլորի համար: Մի՛ նայեք, թե ի՛նչ է ձեզ պատահում, այլ լույսի՛ն, Քրիստոսի՛ն նայեք, ինչպես երեխան է մորը նայում, երբ իրեն բան է պատահում: Ամեն ինչին նայե՛ք առանց տագնապի, առանց անհանգստության, առանց ճնշման, առանց լարվածության: Ինքներդ ձեզ ճնշելու և հարկադրելու կարիք չկա: Թող ձեր ողջ ջանադրությունն ուղղվի լույսին, լույսին հասնելուն: Արդ, փոխանակ տրվելու անհանգստությանը, որն Աստծո Հոգուց չէ, Աստծո փառաբանությա՛նը տրվեք:

Այն ամեն անախորժը, որ կա ձեր հոգում և անհանգստություն է պատճառում, կարող է աստվածապաշտության առիթ դառնալ ու այլևս ձեզ չտանջել: Աստծո հանդեպ վստահությո՛ւն ունեցեք: Այդժամ ազատվում եք անհանգստություններից և Աստծո գործիքներ եք դառնում:
Տագնապը, վհատությունը ցույց են տալիս, որ մեր կյանքը չենք վստահում Քրիստոսին:

Ամեն ինչում առաջնորդվե՛ք սիրով, բարությամբ, հեզությամբ, համբերությամբ և խոնարհությամբ: Եղե՛ք ժայռերի պես: Թող ամեն բան բախվի ձեզ, ինչպես ալիքները, ու հետ քաշվի՝ ձեզ աներեր թողնելով:

Մեզ շրջապատող բոլոր հակազդեցությունները, բոլոր դժվարությունները մարզանք են մեզ համար: Մենք մեզ մարզում ենք համբերության, հանդուրժողության մեջ:

Մեծ բան է, մեծ առաքինություն է համբերությունը: Քրիստոսն ասաց. «Ձեր համբերությամբ դուք կփրկեք ձեր հոգիները» (Ղուկ. 21.19): Եթե համբերություն չունենաք, կկորցնեք ձեր հոգիները: Համբերությունը սեր է. առանց սիրո չես կարող համբերություն ունենալ: Բայց հավատքից էլ է կախված:

Երբ կա խոնարհություն, տրտմություն չկա: Եսասեր անձը ցանկացած բանից էլ խիստ նեղվում է: Խոնարհ անձը ազատ և անկախ է ամենքից ու ամեն ինչից: Սա միայն Քրիստոսի հետ միավորվելով է լինում:

Պատրա՛ստ եղեք անձնվիրաբար ծառայելու յուրաքանչյուրին: Սա է ազատությունը: Որտեղ սերն է, այնտեղ է և ազատությունը: Ապրելով Աստծո սիրո մեջ՝ ազատության մեջ ես ապրում:

Սատանայի ու նրա խաբեությունների մասին մտահոգվելու, կրքերին ուշադրություն դարձնելու փոխարեն դեպի Քրիստոսի սե՛րը դարձեք:

Քրիստոսի հանդեպ բուռն փափագի միջոցով է հոգու ուժը զերծ մնում որոգայթներից և գնում դեպի Քրիստոսը: Իսկ թշնամու հետ կռվելը ինքդ քեզ ճնշելու փորձ է: Քրիստոսի սիրո մեջ ճնշում չկա: Հոգու ուժն առանց չարչարանքի է փոխակերպվում: Անտարբե՜ր եղեք: Թշնամու հանդեպ անտարբերությունը մեծ արվեստ է, արվեստների արվեստը: Միայն աստվածային շնորհով է ձեռք բերվում: Չարին դիմագրավելը Աստծո շնորհով առանց արյունահեղության և չարչարանքի, առանց ճնշման և լարվածության է լինում:

Երբ Աստծո սպառազինությամբ զգեստավորվենք, ամեն ինչի կհասնենք, նույնիսկ՝ շատ հեշտությամբ: Ամեն ինչ հեշտ է, երբ մուտք ենք գործում աստվածային շնորհի մեջ: Այնժամ ավելի ազատ, ավելի զորեղ ենք: Աստվածային շնորհը հովանի է լինում մեզ: Եթե մաքառում ենք, սիրահարվում ենք Քրիստոսին, շահում ենք աստվածային շնորհը: Աստվածային շնորհով սպառազինվելով՝ զերծ ենք մնում վտանգից, և սատանան մեզ տեսնելիս փախչում է:

Միայն աստվածային շնորհը կարող է փոխել մեզ: Ինքնուրույն ոչինչ չենք կարող: Շնորհն ամեն ինչ կտա մեզ: Մենք էլ ջանանք նվաղեցնել մեր եսասիրությունն ու եսակենտրոնությունը, խոնարհ լինենք, հանձնվենք Քրիստոսին, և բոլոր հակազդեցությունները՝ մարմնական թե հոգեկան, կհեռանան:

Կռիվ մի՛ տվեք՝ քշելու խավարը, չարը: Խավարին հարվածելով՝ ոչինչ չեք շահում: Խավարի մեջ եք և ուզում եք ազատվե՞լ: Ի՞նչ եք անում: Ամբողջ ուժով քշում եք, սակայն չի հեռանում: Լո՞ւյս եք ուզում: Փոքրիկ ճե՛ղք բացեք, ու կներթափանցի արևի մի շող, լո՛ւյսը կներթափանցի:
Փոխանակ քշելու խավարը, փոխանակ վանելու թշնամուն, որ չմտնի ձեր մեջ, ձեռքներդ դեպի Քրիստոսի գի՛րկը բացեք: Սա է ամենից կատարյալ ճանապարհը. որ չարի դեմ առերես չպատերազմեք, այլ սիրեք Քրիստոսին, Նրա լույսը, և չարը կնահանջի:

Քրիստոսի հետ հաղորդակցությունը, երբ այն լինում է պարզ, հանգիստ և առանց ճնշման, քշում է դևին: Սատանան ճնշմամբ, բռնությամբ չի հեռանում: Հեզությունն ու աղոթքն են հեռացնում նրան: Նա նահանջում է, երբ տեսնում է, թե հոգին ինչպես է արհամարհում իրեն և սիրով դեպի Քրիստոսը դառնում: Անկարող է հանդուրժել արհամարհանքը, քանի որ ամբարտավան է:

Ուշադրություն մի՛ դարձրեք սատանային, ո՛չ էլ աղոթեք, որ հեռանա: Որքան շատ եք աղոթում, որ հեռանա, այնքան ավելի է փաթաթվում ձեզ: Արհամարհե՛ք սատանային:

Սատանայի հետ առճակատ մի՛ կռվեք: Երբ համառորեն մարտնչում ես սատանայի դեմ, ինքն էլ հարձակվում է ինչպես վագր, վայրի կատու: Երբ փամփուշտ ես արձակում, նռնակ է նետում: Երբ ռումբ ես նետում, հրթիռ է արձակում:

Մի՛ նայեք չարին: Ձեր աչքերը դեպի Աստծո գի՛րկը ուղղեք, Նրա գի՛րկը նետվեք և առա՛ջ գնացեք: Հանձնվե՛ք Նրան, սիրե՛ք Քրիստոսին, արթո՛ւն եղեք: Արթնամտությունը կենսական է նրա համար, ով սիրում է Աստծուն:

Երբ տեսնում եք, որ հակառակորդ ոգին գալիս է, որպեսզի զգետնի ձեզ, մի՛ ահաբեկվեք. ո՛չ նայեք նրան, ո՛չ էլ փորձեք հեռու վանել ձեզնից: Ի՞նչ անել: Լավագույն միջոցն արհամարհանքն է: Բացե՛ք ձեր գիրկը, կարկառե՛ք ձեր ձեռքերը դեպի Քրիստոսը, ինչպես այն երեխան, որը վայրի գազան է տեսնում ու չի վախենում, որովհետև իր կողքին հայրն է, և ինքը նրա գիրկն է նետվում: Այս միջո՛ցը գործադրեք չարի ամեն մի հարձակման և ամեն մի մտքի դեմ, այն է՝ արհամարհանքը:

Ի՞նչ եմ ուզում ասել: Փորձության ժամանակ հեշտ բանը սիրելի անձին դառնալն է, Աստծուն դառնալն է, կենդանությամբ ու փափագով Նրան նայելն է, և անմիջապես ձեզ կայցելի զորությունը, կայցելի բարին: Այսինքն՝ երբ տեսնում եք, որ չարը գալիս է, որպեսզի բռնի ձեզ, հենց որ հեռվից զգում եք, արհամարհե՛ք և Աստծո գի՛րկը վազեք:

Մի բան էլ: Սատանային իրավունքներ չտանք: Ասել է թե՝ իմ ներսում չեմ թողնում և ոչ մի հիշաչար միտք, ոչ մի եսասեր միտք, որպեսզի սատանան պատուհան չգտնի: Պատուհանը իրավունք է:

Խոնարհ մարդը գիտակցում է իր ներքին վիճակը, և որքան էլ այն վատ լինի, չի կորցնում իր անձը: Նա գիտի, որ մեղսավոր է, և ողբում է, սակայն չի հուսահատվում, չի քայքայում իրեն:

Հավասարակշռությունը չի կորցնում: Եսասերի հետ հակառակն է տեղի ունենում: Նա իրեն նվաստ է զգում: Սկզբում խոնարհ է թվում, բայց հենց որ մեկը թեթևակի փորձում է նրան, անմիջապես կորցնում է խաղաղությունը, նյարդայնանում ու փրփրում է:

Խոնարհ մարդը հավատում է, որ ամեն ինչ Քրիստոսից է կախված: ... Նա միշտ ունի Քրիստոսի ուրախությունը, նույնիսկ անախորժ իրավիճակներում:

Ո՞վ էր Պողոս առաքյալը. մեզ նման մարդ: Բայց ի՞նչ դարձավ. Աստծո գործիք, ընտրյալ անոթ (Գործք 9.15): Նրա խոսքերն այդ են վկայում. «Այլևս ես չէ՛, որ ապրում եմ, այլ Քրիստոսն է, որ ապրում է իմ մեջ... որովհետև ինձ համար կյանքը Քրիստոսն է, և մեռնելը՝ շահ» (Գաղատ. 2.20, Փիլիպ. 1.21): Նա Քրիստոսի սիրով էր հրդեհված: Խոնարհությունն էր նրան բարձրացրել այնտեղ: Բոցավառվել հանուն Աստծո. սա ամեն ինչ է:

Եթե մերձավորի և Աստծո հանդեպ սեր ունեք, Աստված ձեզ կտա խոնարհությունը, կտա սրբությունը: Եթե Աստծո և մերձավորի հանդեպ սեր չունեք, եթե ծուլանում եք, սատանան կտանջի ձեզ, ձեր հին մարդը վրեժխնդիր կլինի ձեզնից: Բոլորի և ամեն ինչի մեջ մեղք կփնտրեք ու կփնթփնթաք. «Ինչո՞ւ ես սա այստեղ թողել և ոչ թե այնտեղ»: Ու կմտածեք, թե աշխատանքը, հոգնածությունն են մեղավոր:

Երբ մարդն ապրում է առանց Աստծո, առանց ներքին խաղաղության, առանց վստահության, այլև տագնապով, անհանգստությամբ, վհատությամբ և հուսահատությամբ, ձեռք է բերում թե՛ մարմնական, թե՛ հոգեկան հիվանդություններ:

Պսիխասթենիան, նևրասթենիան, երկփեղկումը դիվային վիճակներ են: Խոնարհաբանությունը ևս դիվային է: Այն նաև թերարժեքության զգացում են անվանում: Ճշմարիտ խոնարհությունը չի բարբառում, չի խոնարհաբանում: Օրինակ՝ չի ասում. «Ես մեղավոր մարդ եմ, անարժան, հետինը բոլորից...»: Խոնարհ մարդը վախենում է, որ նման խոսքերն իրեն սնափառության մեջ կգցեն: Աստծո շնորհը գտնվում է այնտեղ, որտեղ կա ճշմարիտ խոնարհություն՝ աստվածային խոնարհությունը, կատարյալ ապավինումն Աստծուն, կախվածությունը Նրանից:

Այն, ինչ մեծ արժեք ունի, Աստծո կողմից առաջնորդվելն է, սեփական կամք չունենալը: Ստրուկը սեփական կամք չունի. անում է այն, ինչ իր տերն է կամենում: Այդպես էլ Աստծո հավատարիմ ծառան: Դառնում ես Աստծո ստրուկը, բայց Նրանում ես ազատություն գտնում: Սա է իսկական ազատությունը. բոցավառվել հանուն Աստծո: Սա ամեն ինչ է:

Խոնարհություն է հավատալը, որ բոլորը լավն են, մեկի մասին բացասական բան լսելու դեպքում դրան չհավատալն է, բոլորին սիրելն է, ոչ մեկի մասին չար չխորհելը և բոլորի համար աղոթելը:

Սնափառ մարդու սիրտը չի կարող խոնարհանալ: Երբ նրան հանդիմանում կամ խրատում են, խիստ հակաճառում է, իսկ երբ գովում ու շողոքորթում են, իրեն անվայելուչ է պահում: Ինչ էլ ասես նրան, ավելի է ուռճանում հպարտությամբ: Նա իրենով է զբաղված և իր անձի շուրջ է պտտվում: Մեղավորը, որն ապաշխարում և խոստովանում է, ընդհակառակը, անդրանցնում է իր անձը: Իր մեղքերը խոստովանելով՝ այլևս հետ չի շրջվում:

Սնափառն իր հոգին օտարում է հավիտենական կյանքից: Ի վերջո, եսասիրությունն իսկական հիմարությո՜ւն է: Սնափառությունը մեզ դատարկ է դարձնում: Երբ ի ցույց դնելու համար ենք ինչ-որ բան անում, հոգեպես դատարկվում ենք: Ինչ որ անում ենք, անենք որպես գոհություն Աստծուն՝ անշահախնդիր, առանց սնափառության, առանց հպարտության, առանց եսասիրության, առանց, առանց, առանց...

Աստծուն «փորձողները» նրանք են, ովքեր երկմտում են, վարանում են կամ, որ ավելի վատթար է, ընդդիմանում են Նրա ամենազորությանն ու ամենիմաստությանը: Մեր հոգին չպետք է հակառակվի և ասի. «Ինչո՞ւ Աստված սա այսպես արեց, իսկ այն՝ այնպես: Արդյոք ուրիշ կերպ չէ՞ր կարող անել»: Այս ամենը ներքին փոքրոգություն և հակազդեցություն են մատնացույց անում: Ցույց են տալիս, թե ի՛նչ մեծ կարծիք ունենք մեր մասին, մեր հպարտությունն ու ահռելի եսասիրությունն են ցույց տալիս:

Չարին հետապնդելով՝ սուրբ չեք դառնում: Թողե՛ք չարը: Քրիստոսի՛ն նայեք, և դա կփրկի ձեզ: Մարդուն սուրբ դարձնողը սերը, ծառայությունն է Քրիստոսին, որը հնարավոր չէ արտահայտել, հնարավոր չէ...

ԻՄ ԷՋՈՒՄ
Միսը վնասակար է մարդուն: Օգտակար են միրգը, բանջարեղենը և այլն: Դրա համար են հայրերը խոսում պահեցողության մասին՝ դատապարտելով շատակերությունը և այն բավականությունը, որ մարդը ստանում է ճոխ կերակուրից: Թող մեր կերակուրը պարզ լինի: Ուտելու մասին շատ հոգ չանենք:

Ո՛չ կերակուրը, ո՛չ էլ լավ կենսապայմաններն են լավ առողջություն ապահովում, այլ սուրբ կյանքը, կյանքն ի Քրիստոս: Ես գիտեմ ճգնավորների, որոնք խստությամբ պահք էին պահում և ոչ մի հիվանդություն չունեին: Ոչ ոքի որևէ վնաս չի սպառնում պահքից: Ոչ ոք չի հիվանդացել պահքից: Ավելի շատ հիվանդանում են նրանք, ովքեր միս, ձու են ուտում, կաթ են խմում, քան նրանք, ովքեր համեստ սննդակարգ ունեն: Սա փորձված է: Բժշկության տեսանկյունից էլ նայենք. հիմա պարզ կերակուրն է խորհուրդ տալիս: Պահք պահողները պահք են պահում, ու նրանց ոչ մի վնաս չի լինում: Եվ ոչ միայն վնաս չի լինում, այլև բուժվում են հիվանդություններից:

Պահքը նաև հավատքի խնդիր է: Այն ձեզ չի վնասում, երբ կերակուրը լավ եք յուրացնում: Ճգնավորներն օդը վերածում են սպիտակուցի, և պահքը նրանց չի վնասում: Երբ ունեք սերը դեպի աստվածայինը, ապա ի զորու եք պահք պահել գոհությամբ, և ամեն ինչ հեշտ է: Հակառակ դեպքում բոլոր բաները ձեզ անմատչելի լեռ են թվում:
2018 / Փետրվար / 05
ԿԱՐԴԱԼ